Vond nog ergens op mijn computertje een mooi tekstje
dat ik jaren geleden eens schreef
om de mensen die me hielpen te bedanken.
Publiceer graag deze tekst ook op mijn site.
Een eind in het bos doorgedrongen
behoorlijk afgemat,
verwachtend iets te winnen
maakte ik een fout
meende veilig te zijn
had rust en slaap nodig
och de volgende dagen zouden wel veel opwindender worden.
Maar waar was ik,
ik wist het niet!
De problemen werden overweldigend
ik reageerde verward.
Ik leidde een veel te bewogen leven.
De gedachten en de drank waren mijn beste vrienden
ik dronk, daaraan had ik behoefte en aan niets meer
ik leunde achterover met genot denkend aan mijn glas.
Was dit mijn toeverlaat, mijn geborgenheid?
Had ik niet genoeg van het abnormale en de absentie?
Een situatie die alle contact met het werkelijke leven verloor.
De woestijn zou ik herkennen
aan wat er niet is, regen, water, bossen, en schaduw,
je ruikt en voelt het gevaar maar je kan je er niet van losmaken
het trekt en zuigt.
Ik zocht geborgenheid was dit mijn toeverlaat?
Waarom waagde ik dat,
zijn andere dingen dan niet interessant
Ik ontrukte me aan deze veroorzaakte trance.
Ik kon ontsnappen op veel manieren
de mogelijkheid opende zich om het te vergeten en te laten verdwijnen.
Het zal me niet meer vinden.
Het weer klaarde op, ik had de tovercirkel doorbroken
de volgende dagen worden terug zonnig.
Had ik uit vrees het abnormale achtergelaten
zou ik nog toegeven?
Ik behoed me ervoor
hoef me niets wijs te maken
maar dien me blijvend in bedwang te houden.
Ik wil enkel nog een goede nachtrust
ben vastbesloten die te krijgen
zelfs al maakt me mij wakker in het holst van de nacht.
Alles lijkt terug plezierig net zoals vroeger
inspanningen nu vruchten afwerpend.
Het is geen illusie
het is een nieuwe ervaring
het was een lange weg.
Bedankt allemaal.
|
|
