Een tekstje als herrinering aan mijn dochter
die ten gevolge van een ongeluk overleed in februari 2002
en nog net geen 18 jaar was.
Ik denk aan jou
stel me voor dat je daar bent
en naar me lacht.
Ik voel je niet
ik hoor je niet
maar omdat ik je zo mis
wou ik dat je er was.
Het is een naamloos verdriet ;
hoorde ik toch nog eens je stem
één woordje maar
het zou me gelukkig maken
één blik van jou zou m’n hart raken.
Waarom moest je bij ons vandaan.
Het verdriet verdwijnt
en de zon schijnt
maar ik streep je naam nooit door
en vraag me niet je te vergeten
en gewoon door te gaan
je woont nog steeds in mijn hart
en het doet pijn je te missen
ik hield van jou.
Je bent niet dood
maar versplinterd met de elementen.
|
|